Eduard von Behrens
Biografia
Eduard von Behrens urodził się w maju 1877 w Nowym Dworze Mazowieckim jako syn pastora Ludwika Behrensa i Aurelii z domu Helbing. Był absolwentem Gimnazjum Rosyjskiego w Warszawie, następnie ukończył Petrischule w Petersburgu, a następnie studiował na Uniwersytecie w Petersburgu z zakresu historii, archeologii i języków wschodnich, uzyskując tytuł doktora. Od 1905 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Imperium Rosyjskiego, początkowo jako referent, sekretarz, a następnie jako wicekonsul i konsul generalny przez okres trzech lat. Jako pracownik konsularny przebywał w Szanghaju, Turkestanie i Mandżurii.
Podczas I wojny światowej pracował w Departamencie prasowym jako tłumacz. Po rewolucji bolszewickiej zamieszkał w Warszawie, początkowo pracując jako referent do spraw Kościoła Ewangelickiego w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego za czasów rządów J. Moraczewskiego oraz dyrektor agendy Zgromadzenia Kupców Polskich w Warszawie. Behrens był również przedstawicielem dyplomatycznym Niemiec w Warszawie, tajnym informatorem biura wywiadowczo-prasowego oraz członkiem warszawskiej Loży Masońskiej.
Stał na czele zarządu Deutschtumsbund zur Wahrung der Minderheitsrechte, założonego 8 maja 1921 w Łodzi, gdzie zajmował się redagowaniem skarg do Ligi Narodów przeciw Polsce. W latach 1921–1923 był wydawcą „Lodzer Freie Presse” w Łodzi, dyrektorem i organizatorem nacjonalistycznego Towarzystwa Wydawniczego Libertas przy ul. Piotrkowskiej 86 w Łodzi. W 1924 został współzałożycielem niemieckiej partii mniejszości Deutscher Volksverband in Polen. Następnie przeniósł się do Bydgoszczy. Po wybuchu II wojny światowej internowany, brał udział w marszu śmierci do Łowicza.